Sohbet, Sohbet Kanalları

Eğer desen: “Beni namazdan ve ibâdetten alıkoyan ve fütur veren, öyle lüzumsuz şeyler değil, belki derd-i maîşetin zarûrî işleridir.”

Ey Hâlıkını tanıyan hasta! Hastalıklardaki elem ve tevahhuş ve korkmak ise, hastalık bazen ölüme vesile olduğu cihetindendir. Ölüm, nazar-ı gaflet ve zâhirî cihetinde dehşetli olduğundan, ona vesile olabilen hastalıklar korkutuyor, telâş veriyor.

Ey nefis! Ubûdiyet, mukaddeme-i mükâfat-ı lâhika değil, belki netice-i nimet-i sâbıkadır. Evet, biz ücretimizi almışız; ona göre hizmetle ve ubûdiyetle muvazzafız.

İnsan, sair hayvanata muhalif olarak, hanesiyle alâkadar olduğu misilli, dünya ile alâkadardır. Ve akaribiyle münasebettar olduğu gibi, nev-i beşer ile de ciddî ve fıtrî münasebettardır. Ve dünyada muvakkat bekasını arzuladığı gibi, bir dâr-ı ebedîde bekasını, aşk derecesinde arzuluyor. Ve midesinin gıda ihtiyacını temin etmeye çalıştığı gibi, dünya kadar geniş, belki ebede kadar uzanan sofraları ve gıdaları, akıl ve kalb ve ruh ve insaniyet mideleri için tedarik etmeye fıtraten mecburdur, çabalıyor.

Madem Resül-i Ekrem Aleyhisselati Vesselam vahiy ile dünyaya çıktı; elbette yarım yamalak ve yalanlar ile karışık, kahinlerin ve gaibden haber verenlerin ve cinlerin ihbaratına sed çekmek lazımdır ki, vahye bir şüphe iras etmesinler ve vahye benzemesin.

Birincisi: Veladet-i Nebevi gecesinde; hem annesi, hem annesinin yanında bulunan osman ibn-il As’ın annesi, hem abdurrahman ibn-i Avf’ın annesinin gördükleri azim bir nurdur ki; üçü de demişler: “Veladeti anında biz öyle bir nur gördük ki; o nur; maşrık ve mağribi bize aydınlattırdı.”

Kadın ve erkek ortasında gayet esaslı ve şiddetli münasebet, muhabbet ve alaka; yalnız dünyevi hayatın ihtiyacından ileri gelmiyor.